11 september 2006

Op vrijdag 8 september heeft Defence for Children International een brief gestuurd naar de leden van de Vaste Commissie voor Justitie, voor het Algemeen Overleg op 13 september 2006. De agenda van het overleg is gevuld met onderwerpen, waarbij de positie van het kind in het vreemdelingenrecht centraal staat.

Opvang ouders met minderjarige kinderen in detentie
In de brief schrijft Defence for Children over alternatieve opvang voor ouders met minderjarige kinderen in detentie. Dit naar aanleiding van het voorstel van Minister Verdonk om in het geval een gezin twee ouders telt, er een te detineren terwijl voor de rest van het gezin een meldplicht geldt. De meldplicht vindt Defence for Children een redelijk alternatief. Defence for Children vindt het in strijd met het non-discriminatiebeginsel dat kinderen met één ouder wél gedetineerd zouden worden en kinderen met twee ouders niet. De coalitie van de campagne ´geen kind in de cel´, waar Defence for Children deel van uitmaakt, vindt dat er onvoldoende op individueel niveau gekeken wordt naar de meest geschikte vorm van toezicht.

Een oplossing die een scheiding teweegbrengt tussen ouders en kinderen is onacceptabel op grond van artikel 9 van het Internationaal Vedrag inzake de Rechten van het Kind (IVRK). Het recht van een kind om met zijn ouders te leven, is een sterk recht. Er moeten behoorlijk ernstige wantoestanden plaatsvinden, willen we het in andere situaties acceptabel vinden dat ouders en kinderen niet meer bij elkaar kunnen wonen, in die gevallen wijst het belang van het kind juist in de richting van scheiding. Het IVRK noemt als expliciete voorbeelden hierbij 'verwaarlozing' of 'misbruik'. Het feit dat de ouders en de autoriteiten een meningsverschil hebben over verblijfsrechten is geen rechtvaardiging voor de inbreuk op zo'n krachtig recht.

Overigens kwam de Inspectie Jeugdzorg in mei 2006 met het rapport 'Bescherming in Bewaring'. Daaruit blijkt dat de zorg voor AMA's in vreemdelingenbewaring bedroevend slecht is. De voogdij is niet goed geregeld, er is geen pedagogische begeleiding en de kinderen krijgen – op een uur per week na – geen onderwijs. De geschonden kinderrechten zijn bij ama's dezelfde als bij de kinderen die met hun ouders in vreemdelingenbewaring zitten.

Middelen van bestaan ex-AMA's
Het tweede punt dat Defence for Children naar voren brengt in de brief naar de Commissie betreft de bestaansmiddelen voor ex-alleenstaande minderjarige asielzoekers (ex-AMA's). Dit naar aanleiding van de brief van Minister Verdonk van 24 april 2006 (27 062, nr 50) over de rechten van ex-AMA's. In beginsel betaalt Nidos geen leefgeld meer uit als de AMA achttien jaar wordt en de asielprocedure is afgesloten. Velen wachten niet tot het zover is en verdwijnen in de illegaliteit waar ze uiterst kwetsbaar zijn voor bijvoorbeeld pooiers en loverboys. Steeds meer gemeentes weigeren de risico's die ex-AMA's lopen nog langer te negeren en starten opvang-  en begeleidingsprojecten naar het voorbeeld van Perspectief in Utrecht. De ervaring met die projecten leert dat uiteindelijk via zorgvuldige, vrijwillige, individugerichte trajectbegeleiding veel meer jongeren terugkeren dan via de reguliere methode die de overheid voorstaat. In dit geval zou een belangenafweging dus zowel voor de overheid als voor de minderjarige wijzen op het afschaffen van deze maatregel die zoveel onzekerheid en angst veroorzaakt.

Rapport Inspectie Jeugdzorg over ontwikkeling AMA's
Defence for Children International stemt in met de oproep om de begeleiding van AMA's meer te professionaliseren en om de stem van AMA's duidelijker te laten doorklinken in de trajectplannen. Defence for Children vindt het echter zorgelijk dat jongeren die na hun vijftiende jaar naar Nederland komen, standaard geen asiel en bijna altijd voorbereid worden op terugkeer. Er zou echter voordat er aan een goede begeleiding in een terugkeertraject wordt begonnen, expliciet worden afgewogen of terugkeer niet een buiten proportionele maatregel is, gezien de specifieke situatie van het kind: vroeger, nu en in de verwachte toekomst.

De commissie leeftijdsonderzoek
De Commissie Leeftijdsonderzoek biedt zo weinig ruimte voor bezwaren van haar leden dat arts dr Loes van Willigen zich heeft teruggetrokken uit de commissie. Defence for Children is bezorgd over deze uiting van de twijfels die er bestaan rondom de uitvoering van het leeftijdsonderzoek onder alleenstaande minderjarige vreemdelingen.

Het leeftijdsonderzoek kan worden uitgevoerd als er twijfels bestaan over de leeftijd van een jonge asielzoeker. Via röntgenfoto's kan worden vastgesteld of het kind jonger dan vijftien of ouder dan twintig jaar is. De leeftijdsonderzoeker die namens de Immigratie- en Naturalisatiedienst de leeftijdsrapportages verzorgt, heeft zich in het verleden echter veel preciezere inschattingen van de leeftijd gepermitteerd. Dit kan belangrijke gevolgen hebben voor een jonge asielzoeker, bijvoorbeeld omdat hij door het vermeende 'jokken' niet in aanmerking kan komen voor opvang in Nederland of doordat hij met de verkeerde leeftijdsbepaling zijn kans op een permanente verblijfsvergunning verspeelt. Defence for Children vindt dat een medisch instrument dat zoveel twijfels en vragen oproept niet ingezet mag worden bij onderzoek dat voor kinderen levensbepalende gevolgen kan hebben.

Klik hier voor de hele tekst.