19 maart 2007

Waarschijnlijk komt George uit Congo. Zijn familie is onbekend. Niemand weet hoe oud hij is, maar zijn vijfde (of zesde) verjaardag wordt in september 2006 gevierd. Rond die periode krijgt het jongetje een brief van de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND). 'Het kind dient Nederland zelfstandig en uit eigen beweging binnen 28 dagen te verlaten'. Als hij dat niet doet wordt hij 'verwijderd', zoals dat heet. Het hoger beroep mag hij niet in Nederland afwachten. Eind maart dient zijn zaak en zal definitief worden beslist. George kan niet lezen, dus zijn pleegouders, de familie Bosch (naam is veranderd), openen de negen pagina's tellende brief. Zij moeten drie keer lezen voordat de boodschap doordringt: het kind wordt uitgezet. "Dit is toch onmenselijk�?, zegt pleegmoeder Marjan Bosch.

Het verhaal begint december 2002. George komt op de arm van een vrouw de grens over. Zij is niet de biologische moeder, maar zegt dat zijn echte moeder in Nederland is. Het kind wordt bij de vrouw weggehaald en 's avonds laat door twee maatschappelijk werkers naar de familie Bosch gebracht. Het betreft een crisisopname van maximaal drie maanden wordt tegen de familie gezegd. Maar George blijft jaren, omdat de IND pas vorig jaar september met een afwijzing kwam. De Nidos (de voogdij-instelling voor alleenstaande minderjarige asielzoekers) doet er alles aan om het jongetje hier te houden, maar de IND blijft bij uitzetting. Het jongetje zelf weet van niets. "Hoe leg je het zo'n kind uit?�?, zegt Bosch. Pijnlijk noemt ze dat de IND schrijft dat 'een gezinsband' niet telt. 'Tenslotte speelt een rol dat het de pleegouders en betrokkene (George) van tevoren duidelijk had kunnen zijn dat het hier slechts om een tijdelijk verblijf ging.' Dat tijdelijke verblijf is vier jaar en drie maanden, zegt Bosch. "Hadden we dan al die tijd niet mogen geven om dat ventje?�?

Bosch zegt dat ze het begrijpt dat niet alle alleenstaande asielzoekers een verblijfsvergunning kunnen krijgen. "Dan heb ineens duizend baby's aan de grens liggen. Maar het onmenselijk om een kind jaren hier te laten wonen en dan terug te sturen."

Volgens de IND kan George terug omdat Nederland vier plaatsen heeft ingekocht in het Congolese kindertehuis Don Bosco. "Volslagen van de zotte", noemt advocate Breuls dat. "Niemand weet of daar plek is, of heeft het tehuis geïnspecteerd.�? Bosch vindt het ongelofelijk dat deze asielkinderen niet dezelfde rechten hebben als Nederlandse pleegkinderen. "Normaal telt de gezinsband wel, maar voor George niet. Hij wordt niet beschermt door de staat, en dat hoort wel. Dat Nederland zo met kinderen omgaat. Ik heb al het vertrouwen in dit land verloren."

Tientallen kinderen zitten in hetzelfde schuitje
De dreiging weggestuurd te worden geldt voor tientallen asielpleegkinderen in Nederland. De voogdij-instelling Nidos noemt het probleem groot, maar wil geen aantallen noemen in het belang van de kinderen zelf.  Volgens cijfers van de IND waren er eind vorig jaar 2646 alleenstaande minderjarige vreemdelingen, 1500 zijn hoger beroep tegen een negatieve beschikking. Die kan bijvoorbeeld worden gegeven omdat er in het land van herkomst adequate opvang is of omdat het verhaal ongeloofwaardig wordt bevonden.

De Nidos-woordvoerster zegt dat 'jokken' een probleem is. En kinderen komen niet altijd goed uit hun woorden, zegt ze. "Dan wordt het feit dat je 10 jaar bent, tegengeworpen in een asielprocedure." Defence for Children meldt dat 'de normale rechten voor het kind niet gelden voor asielzoekers'. Volgens de IND worden kinderen 'kindvriendelijk' gehoord. De beschikkingen zijn sinds oktober 2006 aangepast, zodat kinderen niet meer de tekst krijgen dat ze 'zelfstandig het land dienen te verlaten'. Dit gebeurde nadat een baby die was geadopteerd, aangeschreven werd het land binnen 28 dagen te verlaten.

Bron: de Volkskrant zaterdag 17 maart 2007