22 september 2004

Aan: de leden van de vaste Kamercommissie voor Justitie

Van: mr Stan Meuwese, directeur Defence for Children International Nederland

Betreft: Schriftelijke vragen 29 344, nr. 30, beëindiging voorzieningen asielzoekers binnengekomen ná 1 april  2001

Datum: 22 september 2004

Hoe verhoudt zich het op straat zetten van kinderen tot het VN-Verdrag inzake de Rechten van het Kind?

In het kader van de schriftelijke vragen die u kunt indienen over de brief van de minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie d.d. 30 juli 2004 inzake afspraken met de G4 over beëindiging voorzieningen van asielzoekers binnengekomen ná 1 april 2001 (29 344, nr. 30), willen wij u het volgende meegeven.

Op 14 juni 2004 heeft de minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie, in reactie op het rapport van Defence for Children" Ik ben er wel, maar ze zien me niet. Ervaringen van 'illegale' kinderen in Nederland", het volgende verklaard met betrekking tot de werking van het VN-Verdrag inzake de Rechten van het Kind: "Onder verwijzing naar hetgeen met betrekking tot de uitspraak van de Afdeling Bestuursrecht van de Raad van State van 5 februari 2002 is weergegeven merk ik op dat het VRK ook ten aanzien van niet rechtmatig verblijvende kinderen werking heeft." (19 637, nr. 823)

Defence for Children had de minister in een verklaring opgeroepen om gezinnen met kinderen nooit op straat te zetten. Hierop heeft de minister gesteld dat in het kader van de Terugkeernota al is opgemerkt dat met name extra zorgvuldig wordt omgegaan met de procedures van gezinnen met kinderen. Als objectief is vast komen te staan dat vertrek niet mogelijk is buiten de schuld van de betrokken vreemdeling, kan op grond van het "buiten schuld" – criterium een verblijfsvergunning worden afgegeven. De minister is echter van mening dat wanneer geen medewerking wordt verleend en als gevolg daarvan terugkeer niet mogelijk is gebleken, het moment komt waarop de verstrekking van voorzieningen, waaronder het verlenen van opvang, wordt gestaakt. "Ik ben van mening dat in dergelijke gevallen niet kan worden volgehouden dat blijvend in de opvang moet worden voorzien. Ingevolge internationale verplichtingen ben ik daartoe ook niet gehouden."

Defence for Children vraagt zich af hoe de minister deze twee zaken kan rijmen; Enerzijds onderkent zij dat ook niet rechtmatig verblijvende kinderen rechten ontlenen aan het Kinderrechtenverdrag. Anderzijds is zij kennelijk van mening dat het recht op 'mininum standards of living', voortvloeiend uit artikel 27 van het Kinderrechtenverdrag, niet meer van toepassing is op kinderen van wie de ouders geen medewerking aan terugkeer verlenen.

Het standpunt van de minister is ook in strijd met de aanbevelingen die het VN-Comité inzake de Rechten van het Kind onlangs heeft geformuleerd (30 januari 2004) over de implementatie van het Kinderrechtenverdrag in Nederland. Het Comité komt onder andere tot de aanbeveling: "dat alle kinderen die op uitzetting wachten adequaat onderwijs en adequate huisvesting krijgen." (aanbeveling 54d) Hiermee zijn de toezeggingen van de minister betreffende een mogelijke extra opvangtermijn van 8 weken onvoldoende. Aan kinderen die op uitzetting wachten mogen opvangvoorzieningen nooit worden onthouden.

Concreet stelt Defence for Children zich de volgende vragen:

1) Hoe verhoudt zich het op straat zetten van kinderen (het beëindigen van opvangvoorzieningen na 8 weken extra opvang) tot het VN-Verdrag inzake de Rechten van het Kind (en met name tot artikel 27 uit dit verdrag)?

2)   Hoe verhoudt zich dit tot de aanbeveling van het VN-Comité inzake de Rechten van het Kind dat alle kinderen die op uitzetting wachten adequaat onderwijs en adequate huisvesting moeten krijgen?

1) Welke internationale bepalingen ontslaan de minister van haar taak en zorgplicht om te zorgen voor alle kinderen die onder de rechtsbevoegdheid van Nederland vallen?