25 september 2002

Internationale contacten kunnen leiden tot internationale relaties. Internationale relaties kunnen leiden tot internationale huwelijken. Internationale huwelijken kunnen leiden tot internationale echtscheidingen. Internationale echtscheidingen kunnen leiden tot internationale kinderontvoeringen.

Iedere internationale kinderontvoering is drama voor de ouders en de kinderen, in het bijzonder als het gebeurt naar een land dat niet is aangesloten bij internationale verdragen over kinderontvoering.

Dit is de kern van het rapport Ontvoering van Kinderen, Verhalen van ouders van Defence for Children International Nederland dat op woensdag 25 september 2002 aan de Vaste Commissie van Justitie van de Tweede Kamer is aangeboden door Anneke van Dok, burgemeester van Vlissingen en lid van de Adviesraad van de Stichting Gestolen Kinderen.

De problematiek rondom internationale kinderontvoering wordt niet serieus genoeg genomen in politiek Den Haag. Met deze bundel met verhalen van mensen die te maken hebben of te maken hebben gehad met internationale kinderontvoering wordt duidelijk gemaakt welk persoonlijk leed er achter iedere kinderontvoering schuil gaat.

Het is rapport is samengesteld door vier studenten van de Hogeschool Leiden, Ashna Bishesar, Sheila Bodbijl, Sandra van der Zee en Diana Zuljar. Het onderzoek is uitgevoerd in samenwerking met de Stichting Gestolen Kinderen. In het rapport vertellen 18 ouders hun ervaringen met internationale kinderontvoeringen die werkelijk zijn uitgevoerd en 26 ouders over ontvoeringen die dreigen.

Het aantal internationale kinderontvoeringen de afgelopen jaren sterk gestegen. Naar schatting vinden in Nederland jaarlijks zo'n 120 internationale kinderontvoeringen plaats, waarvan er zo'n 75 bij de Centrale Autoriteit terechtkomen. Het gaat vaak om ontvoeringen vanuit en naar Europese landen als Engeland, Duitsland en België (en andere landen die aangesloten zijn bij het internationale verdrag inzake kinderontvoeringen, zoals de Verenigde Staten, Canada en Australië), maar ook naar landen zoals Syrië, Egypte, Marokko en Tunesië (niet aangesloten bij het kinderontvoeringenverdrag). In de meeste gevallen wordt de ontvoering verricht door een van de ouders en vindt de ontvoering plaats vlak voor, tijdens of kort na de scheiding. Ontvoeringen worden zowel door vaders als moeders verricht en het gaat meestal om kinderen van tien jaar of jonger.

De belangrijkste conclusies van het onderzoek is dat de betrokken ouders al snel bij het zoeken naar hulp vastlopen: door gebrekkige kennis over internationale kinderontvoeringen bij onder meer de politie, Ministerie van Justitie, Ministerie van Buitenlandse Zaken, Raad voor de Kinderbescherming, ambassades, Bureau Slachtofferhulp, Maatschappelijk Werk, Bureau voor Rechtshulp en advocaten worden mensen worden over en weer gestuurd naar diverse instanties zonder enkel resultaat. Financieel hebben de betrokkenen het behoorlijk zwaar. Zij maken hoge kosten (reiskosten, detectivebureaus, documenten) die niet of nauwelijks vergoed worden.

In het rapport doet Defence for Children een aantal aanbevelingen:

1. wetenschappelijk onderzoek: dit oriënterend onderzoek toont aan dat er heel wat aan de hand is;
2. het bevorderen van deskundigheid van instanties en hulpverleners;
3. een ad hoc commissie: om de op basis van het onderzoek de DCI- aanbevelingen uit te werken;
4. een landelijk steunfonds: voor vergoeding van de vaak zeer hoge kosten;
5. internationaal overleg: met name bilaterale overeenkomsten met niet-verdragslanden;
5. betere coördinatie tussen justitie, politie en hulpverlening.

Het rapport kan besteld worden bij Defence for Children (8,00 Euro excl. verzend- en administratiekosten).