Kinderen hebben recht op respect voor hun identiteit. En kinderen die geworteld zijn geraakt in de Nederlandse samenleving lopen kans dat hun persoonlijkheid en identiteit in het gedrang komen als zij na lang verblijf nog uitgezet gaan worden. Defence for Children pleit al geruime tijd voor een wortelingsgrond voor kinderen in het vreemdelingenrecht en ziet in de uitspraak in de zaak van Sahar weer nieuwe steun voor dit standpunt. De rechter in Den Bosch heeft geoordeeld dat Sahar haar persoonlijkheid zou moeten verloochenen als zij nu naar Afghanistan uitgezet wordt. Minister Leers van Asiel en Migratie moet beter motiveren waarbij hij hier aan voorbij denkt te mogen gaan.

Defence for Children vindt het opvallend dat de rechter niet expliciet ingaat op de kinderrechten die de advocaat van Sahar wel heeft aangevoerd. Zo is het onbegrijpelijk dat de rechter zegt dat Sahar niet gehoord hoefde te worden omdat haar ouders het asielverzoek hebben ingediend. Bij alle beslissingen die kinderen raken, horen de belangen van kinderen voorop te staan én moeten kinderen gehoord worden op een wijze die past bij hun leeftijd en ontwikkeling. Dat zijn de normen uit het Kinderrechtenverdrag die hier gepasseerd lijken te zijn. Sahar zou met haar intellectuele capaciteiten en met haar veertien jaar uitstekend in staat zijn geweest om haar eigen asielmotieven toe te lichten en zij had hiertoe de kans moeten krijgen.

Impliciet heeft de rechter wél oog voor de kinderrechten van Sahar door uitgebreid in te gaan op de factoren die de Minster mee had moeten wegen. Zo is Sahar al op zeer jonge leeftijd (ze was toen vier jaar) gevlucht uit Afghanistan en woont ze verreweg het grootste deel van haar leven in Nederland. Zij heeft zich de Afghaanse opvattingen en normen niet eigen kunnen maken maar is opgevoed met Westerse (Nederlandse) normen en heeft zich een Nederlandse levensstijl eigengemaakt. De Minister vindt dat ze zich maar moet aanpassen in Afghanistan. Maar de rechter oordeelt dat ze dan haar persoonlijkheid zou moeten verloochenen en dat zou mogelijk een schending zijn van artikel 3 van het Europees Verdrag voor de Bescherming van de Rechten van de Mens (EVRM). Dat artikel verbiedt om mensen bloot te stellen aan een onmenselijke of vernederende behandeling. Bij zo'n schending mag de overheid niet haar eigen belangen meewegen omdat artikel 3 EVRM een absoluut karakter heeft, er zijn geen uitzonderingen op mogelijk zoals als bij de meeste andere mensenrechtelijke bepalingen.

Sahar zei in een reactie op radio 1 dat ze nieuwe hoop heeft gekregen door de uitspraak maar dat het nog lang niet zeker is of ze in Nederland mag blijven. Minister Leers moet nu, met inachtneming van de uitspraak, een nieuwe beslissing in de zaak nemen. Defence for Children had met Sahar gehoopt dat de minister zich neer zou leggen bij het oordeel van de rechter en een positief besluit had genomen over haar asielverzoek. Inmiddels is duidelijk dat minister Leers in hoger beroep gaat. De Minister had dan zijn discretionaire bevoegdheid niet hoeven te gebruiken waartoe al meer dan 11.000 mensen hem hebben opgeroepen. Linksom of rechtsom, Sahar zal moeten blijven, wil Nederland serieus werk maken van kinderrechten.

Klik hier voor het persbericht van de Rechtbank Den Bosch met daarin een uitleg over de rol van de bestuursrechter in het vreemdelingenrecht.
Klik hier voor de uitspraak.
Lees hier onze eerdere berichten over de wortelingsgrond voor kinderen in het vreemdelingenrecht.
Teken hier de petitie voor Sahar.
Lees hier de brief van Minister Leers over het hoger beroep in de zaak van Sahar
Lees hier de antwoorden van minister Leers op Kamervragen over verwesterde Afghaanse meisjes.