Kinderhandel betreft alle acties met betrekking tot het werven, vervoeren, overbrengen, huisvesten of opnemen van kinderen binnen een land of over landsgrenzen heen, met als doel  seksuele uitbuiting in bijvoorbeeld prostitutie en pornografie. Bij prostitutie van minderjarigen door derden hoeft geen dwang in het spel te zijn. Het wordt in de Nederlandse wetgeving per definitie gezien als mensenhandel. Alleen wanneer een minderjarige zelfstandig besluit zich te prostitueren, zonder tussenkomst van een derde persoon, kan niet gesproken worden van mensenhandel. Degene die gebruik maakt van de diensten van een minderjarige prostituee is echter onverminderd strafbaar, niet als mensenhandelaar, maar als misbruiker (artikel 248b, Wetboek van Strafrecht).

Er bestaat binnenlandse en internationale kinderhandel. Het fenomeen loverboy valt onder binnenlandse mensenhandel. Mensenhandel is een van de grootste en snelst groeiende vormen van georganiseerde misdaad ter wereld. Jaarlijks worden 1,2 miljoen kinderen verhandeld (ILO 2002). Bijna 80% van alle verhandelde kinderen is voor seksuele exploitatie (UNODC 2009).

Er zijn drie fasen te onderscheiden bij de handel van kinderen voor seksuele doeleinden:

Het kind of de jongere wordt uit zijn eigen leefomgeving gehaald. Soms met geweld, maar vaak met mooie beloftes van een beter leven. In sommige gevallen zijn ouders zo wanhopig dat ze hun kind aan een mensenhandelaar verkopen.

Het vervoer naar de uiteindelijke bestemming is vaak gevaarlijk en onaangenaam. De mensenhandelaar verbergt het kind bijvoorbeeld in een krappe ruimte.

Na aankomst op de bestemming worden de kinderen vaak geslagen, mishandeld of verkracht om hun verzet te breken. Sommigen worden meerdere malen doorverkocht. Ze zijn geestelijk en lichamelijk beschadigd, maar durven uit angst of schaamte geen hulp te vragen. Mensenhadelaren dreigen hen en hun familie te vermoorden als ze ontsnappen. Lukt het om toch te ontsnappen, dan biedt de overheid niet altijd onmiddelijk bescherming, waardoor ze kwetsbaar blijven.

Geen enkele instantie kan in zijn eentje de handel van kinderen voor seksuele doeleinden effectief bestrijden. Politie, Openbaar Ministerie, kinderbescherming, jeugdzorg, opvang, maatschappelijk werk en andere hulporganisaties vormen een keten en moeten samen een sluitende aanpak vormen. De bestrijding van jeugdprostitutie/ kinderhandel vereist een ketenaanpak gericht op preventie, signalering, hulpverlening, opsporing en vervolging. Omdat kinderhandel vaak over de grenzen plaatsvindt, is internationale samenwerking van groot belang bij de bestrijding ervan.

Elk jaar brengt de Nationaal Rappporteur Mensenhandel een rapportage uit over de aard en omvang van mensenhandel in Nederland. klik hier voor de rapportages.